سلام عزیزان ...

دوباره با یه فیلم دیگه برگشتم . حقیقاتا دلم می خواست این فیلم رو خیلی وقت پیش بهتون معرفی کنم ولی یه جورایی فکر می کردم شاید دیدن این فیلم باعث سردرگمی و ناراحتی تون بشه .به هر حال تصمیم گرفتم چند خطی هم درباره فیلم گوشه های تاریک / Dark Corners براتون بنویسم . امیدوارم با دیدن این فیلم منو سرزنش نکنین.

خب ، حتما اکثر شما فیلم بازها شاهکارهای دیوید لینچ رو دیدین . من که خودم عاشقشم و یه آرشیو کامل از همه فیلمهاش دارم . از انیمیشن الفبا و قصه مادربزرگ گرفته تا همین آخرین شاهکارش یعنی امپراتوری درون . لینچ رو به خاطر فضا سازی هاش خیلی دوست دارم . ذهن خلاق ، چند لایه و به شدت عمیقی داره . یکی از شاخصه های فیلمهای لینچ تعویض شخصیتها در خلل داستانه . روندی که در شاهراه گمشده و جاده مالهالند به شیوهی ای غریب بیننده رو به بهت و حیرت فرو می بره  . فیلم گوشه های تاریک هم به همین منوال آشکارا دو دنیای متضاد رو به تصویر می کشه . از یه منظر متفاوت دیگه هم می تونم بگم این فیلم نسخه تاریک و سیاه و ترسناک از فیلم دیدنی " ژاکت " به شمار میاد.

سوزان هامیلتون یه زن معمولیه که 5 سال از ازدواجش با دیوید می گذره . اونا زندگی خوبی دارن و تنها مشکلشون بچه دار نشدنه . سوزان تحت درمانهای ناباروری قرار گرفته و استرس منفی بودن نتایج آزمایشات اونو خیلی اذیت می کنه . از طرفی سوزان کابوسهای وحشتناکی می بینه . دنیایی متضاد که در اون خودش رو دختری نگون بخت بنام کارن کلارک می بینه که همیشه در حال شکنجه شدن و عذابه . کشمکش بین زندگی سوزان وکارن یه چالش بی نظیر بوجود میاره که در نهایت واقعیتی تلخ و گزنده و کاملا غیر منتظره و دور از انتظار و تصور نمایان می شه ... پایانی بسیار گیج کننده و غیر قابل باور.

این فیلم از اون دسته فیلمهائیه که باید چندیدن بار اونو ببینین تا به ریزه کاریهاش پی برین . باشگاه مشت زنی رو یادتونه ؟ وقتی آخر فیلم می فهمین تایلر در حقیقت همون جک هست چه حسی بهتون دست می ده ؟ اینکه یه بار دیگه فیلم رو ببینین و سعی کنین علت اینکه چرا متوجه این موضوع نشدین رو پیدا کنین. این فیلم هم همین حس رو القا می کنه . چه بسا اینکه قبل از نوشتن درباره این فیلم یه بار دیگه اون رو دیدم . حقیقاتا سیاه و ترسناکه . این فیلم به هیچ وجه شباهتی به کشتار با اره برقی ها و ... نداره . فضای فیلم اونقدر شما رو می گیره که به نظرم تا چند وقت به عنوان یه فیلم ترسناک خوب ازش یاد می کنین . فقط باید توصیه کنم که حتما با زیرنویس فارسی ببینینش چون دیالوگ های فوق العاده مهم و کلیدی ای داره که اگه متوجه نشین ممکنه خط داستانی بیش از پیش براتون گنگ بشه .

تورا بیرچ در دو نقش سوزان و کارن یه استثناست . واقعا لذت می برم که چهره های یونیکی چون تورا بیرچ یا آنجلا بتیس رو توی فیلمهای ترسناک می بینم . انگار خدا جوری خلقشون کرده که فقط مردم رو بترسونن . توی این فیلم بازی تورا شدیدا جذاب و دیدنیه . از یه طرف در نقش سوزان معصوم با اون موهای بلوند و رفتار بچه گانه اش و از یه طرف در نقش کارن با اون ظاهر سیاه و گوتیک و ترسناکش . تورا رو اولین بار توی زیبای آمریکایی / American Beauty دیدم . ولی این فیلم بهم ثابت کرد که اون می تونه یه بازیگر خلاق و متفاوت در هالیوود مطرح بشه و همینطور هم هست .

یه بار دیگه هم توی مطالب قبلی ام نوشته بودم که یکی از بدترین بلاهایی که ممکنه سر ما بیاد اینه که کابوس هامون اونقدر واقعی و حقیقی به دیدمون بیان که مرز بین خیال و واقعیت به هم بریزه و اونوقته که باید حتما یه سری به بیمارستان روزبه بزنیم !! این فیلم هم به نوعی تصویری از این گسسته شدن مرز بین رویا و واقعیت رو به ما نشون می ده و چقدر استادانه اینکار انجام شده.

احساس کردم این تاپیک رو یه مقدار از روند مطلب نویسی همیشگی ام که بیشتر به نام بلاگ نزدیک هستند دور کنم و این فیلم رو که به نوعی تاثیر عمیقی روی من گذاشت رو به شما دوستانم معرفی کنم . نمی دونم با اینکه این همه فیلم ترسناک خوب در هالیوود و حواشی ساخته شدن ولی این یکی یه جور دیگه به دلم نشست و می تونم بگم یکی از بهترین فیلمهای ترسناک سبک نو ساخته شده در سالهای اخیره. فیلمی که اصطلاحا به ژانرش می گن ترس سیاه / Dark Horror . واقعا فضا سازی فیلم بی نظیره . استفاده از فیلترهای نگاتیو و موسیقی متن ناخن تموم کن ! ( آخه اونقدر به شما تعلیق تزریق می کنه که تمام ناخن هاتون رو می جوین !!! ) به قوت و صلابت فیلم کمک شایانی کرده و القاء ترس بیشتر با درگیر کردن ذهنتون بوجود میاد تا با نشون دادن صحنه های ترسناک.

سکانس آغازین فیلم خیلی دیدنیه . لم دادن پیرزن روی صندلی در تاریکی ( نمی دونم چرا بعضی از پیرزن ها  اینقدر ترسناک و مرموزن !! ) . همچین روش کارگردانی شیزوفرنیک ری گاور تونسته یه سکانس پایانی ای خلق کنه که اونقدر شوک آور و تکان دهنده اس که بهتون قول می دم بعد از اومدن تیتراژ تازه ذهنتون به کار بیافته که موضوع فیلم اصلا چی بوده ! . تدوین فیلم فوق العاده اس و رد پای اساتیدی چون بارکر به خوبی در این فیلم دیده می شه . احساس می کنم این فیلم جزء معدود فیلمهائیه که ارزش اضافه شدن به آرشیو شخصی هر فیلم بازی رو داره .

راستی فضای سیاه حاکم بر این فیلم جون می ده واسه دوستان گوتیک باز . البته موسیقی متن این فیلم بر خلاف چنین سبکیه و از تم های مرموز و آهسته به زیبایی تمام در اون استفاده شده .

خب دوستان این فیلم رو هم حتما ببینین و خوشحالم بگم که فیلمهای ترسناک سبک نو دارن یواش یواش جای خودشون رو در بین فیلمهای ترسناک کلاسیک پیدا می کنن و امیدوارم این نوع خط های فکری جدید در ژانر وحشت باعث بشن که فیلمهای ترسناک از قالب کلیشه ای که یواش یواش داره 90 درصد اونا رو احاطه می کنه خارج بشن.